osłupienie


osłupienie
osłupienie {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. n III, blm {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}od cz. osłupieć. {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'bezruch, bezwład': {{/stl_7}}{{stl_10}}Wpaść w osłupienie. Wyrwać kogoś z osłupienia. Trwać w osłupieniu. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'oszałamiające zaskoczenie, zdumienie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Oniemieć z osłupienia. Gapić się w osłupieniu. Ten nieoczekiwany gest wprawił go w osłupienie.{{/stl_10}}{{stl_18}}ZOB. {{/stl_18}}{{stl_10}}nie móc wyjść ze zdumienia [zaskoczenia, osłupienia] {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • osłupienie — n I 1. rzecz. od osłupieć. 2. «zaskoczenie, oszołomienie, zdumienie» Śmiała propozycja wprawiła ją w osłupienie. Twarz jego wyrażała osłupienie. 3. med. psych. «stan całkowitego lub częściowego zahamowania wszystkich czynności psychicznych, przy… …   Słownik języka polskiego

  • osłupienie — Nie móc wyjść z osłupienia zob. wyjść 6 …   Słownik frazeologiczny

  • drętwica — ż II, DCMs. drętwicacy, blm med. → osłupienie ∆ Drętwica karku «sztywność karku, charakterystyczny objaw występujący w przebiegu nagminnego zapalenia opon mózgowych; także choroba, w której występuje ten objaw» …   Słownik języka polskiego

  • epatować — ndk IV, epatowaćtuję, epatowaćtujesz, epatowaćtuj, epatowaćował, epatowaćowany książk. «wywoływać wielkie wrażenie; wprawiać w podziw, w osłupienie; oszałamiać, zadziwiać, zdumiewać» Epatować widzów wspaniałą grą. Miasto epatowało… …   Słownik języka polskiego

  • katatoniczny — przym. od katatonia Osłupienie, podniecenie katatoniczne …   Słownik języka polskiego

  • ogłupienie — n I 1. rzecz. od ogłupieć. 2. «utrata rozsądku, zdolności rozumowania, myślenia, utrata przytomności umysłu; zgłupienie, osłupienie» Całkowite, zupełne ogłupienie. Stan, stopień ogłupienia …   Słownik języka polskiego

  • stupor — m IV, D. u, Ms. stupororze; lm M. y med. psych. → osłupienie w zn. 3 ‹z łac.› …   Słownik języka polskiego

  • wprawić — dk VIa, wprawićwię, wprawićwisz, wpraw, wprawićwił, wprawićwiony wprawiać ndk I, wprawićam, wprawićasz, wprawićają, wprawićaj, wprawićał, wprawićany 1. «umocować, osadzić coś w czymś, obsadzić w ramę, w oprawę» Wprawić oczko do pierścionka.… …   Słownik języka polskiego

  • zamurować — Zaszokować, zaskoczyć, lub zadziwić, zwłaszcza tak, że ktoś milknie; wprawić w osłupienie Eng. To shock, surprise, overwhelm, and especially make someone speechless …   Słownik Polskiego slangu

  • zatkać — Zaszokować, zaskoczyć, lub zadziwić, zwłaszcza tak, że ktoś milknie; wprawić w osłupienie Eng. To shock, surprise, overwhelm, and especially make someone speechless …   Słownik Polskiego slangu